Today I've translated for You an interview with the very radical leader of the Law and Justice (PiS) and Polish ex-PM - Jarosław Kaczyński. In this interview, taken from Polish daily Fakt, Kaczyński shares his controversial views on Smoleńsk's plane crash and involvement of PM Tusk in it.
But, more importantly, he talks very frankly about how he managed to hide the news about his brother's, the late Polish President Lech Kaczyński, death from his mother and what he gave his brother for his last journey.
Enjoy.
---
Translation: Krystian Iwaniuk,
Original Text: M. Kazikiewicz/ J. Sulikowski
JAROSŁAW KACZYŃSKI: "I think about my brother hundred times a day."
Do you really think that Prime Minister Tusk is hiding the truth about Smoleńsk tragedy? What interest would he have in parleying with Russia?
That’s a question to Donald Tusk, not me. I’ve pondered on it myself. His behaviour is really astounding. This man should leave political scene for good. Nevertheless, it will be possible to answer why did he act as he did just after the change in power in Poland. After all we have experienced the greatest post-WWII tragedy as states the resolution passed by the Polish Parliament and the Senate. Every government should be tough in such circumstances.
But would this tough approach to Russia – talking about the plane crash as an attempt, and about the artificial fog above the Smoleńsk airport – induced the Russians to reveal all the materials?
First 20 pages of Polish comments to the Interstate Aviation Committee’s report concern documents, which we have not yet received, and questions which have not been answered. Where are the post-mortem protocols? Were Polish specialists allowed to examine the plane’s wreck? Why is the wreck still in Russia? I was told that after the crash what was left of Tupolev were 40 tons of wreckage, whilst regular one weights 70 tons – this also should be explained.
What if you had been the PM on 10 April 2010?
This tragedy would not have taken place. We would not allow to divide the commemoration’s group – President and PM fly together, and Polish country appropriately secures the whole visit.
Although those steps, the crash happens anyway. What would you do?
I would immediately fly to Smoleńsk, few hours earlier than Tusk did. I would firmly ask to transport the bodies to Poland, and not to Moscow, as well as the plane’s wreck. I would not agree on the Chicago Convention, which concerns civil aviation, and this was a military flight. There is a Polish-Russian agreement on aviation from 1993 on which I would have based my actions. It’s about Polish President, Polish people.
Do you believe that Russia would agree on all this demands right away?
The announcement of the arrivals of the world’s biggest countries leaders to the funeral of President Kaczyński was like saying Russian that the world does not wish deaths of the most important people of any country to happen on the territory of Russia. We could take advantage of that situation – Russia was in a difficult situation at that time. Of course it is a strong country, although - considering the role of China and changing situation on the world market - is becoming weaker and needs connections in Europe. If they had a clear conscience they would have to give in.
Now you are suggesting that Russians are deliberately complicating the whole case, but during yesteryear presidential elections in your address you have called them friends.
I do not regret this. I wasn’t addressing Russian elites – I was talking to common people, who sympathized with us, and who were worth addressing.
Kaczyński's address
Will you go to Smoleńsk again?
I don’t feel such a need now. But I remember that when I was there on 10 April, my friend phoned me and said: “Take Lech [Kaczyński] from this damned land.” There is something in what he said – it is a damned, cursed land. That’s why I would like to have all those Polish cemeteries from the East brought back to Poland, so that the bodies of murdered in Mednoye or Smolensk rest in our land. I would like to build a great mausoleum, something monumental, a place where national memory would be built. However, this is a task for architects, not me.
Should your brother also rest there?
Wawel is the most honourable place for him. My brother during his short, but rich life did so much for Poland that he earned the right to rest there. However, the truth about him as the president and politician was one of the most distorted and falsified truths ever. Unfortunately, nowadays it still happens even to me or the Law and Justice (PiS), like in the case of unreliability in presenting us by TVN. I’m not talking about criticism here but extreme unreliability and falsehood. If this situation will continue, we will have to cope without this channel. However, a question raises here - whether information channel will cope without politicians of the largest opposition party in Poland, which is supported by one-third of Poles.
Have you taken your mother to Wawel?
She wasn’t even on Powązki Cemetery, to visit the symbolic tomb. She’s too ill. But I visit Wawel very often – I’ve been there several times. And then early in the morning or in the evening, when tourists are gone, there is a mass offered in the undergrounds. Maybe, when I grow older I will have problems with getting there, but it can’t be helped. It was our responsibility to bury with due respect the first genuine President of post-1989 Poland – educated, without any vague moments in his life, without any dubious properties, and above all, who seriously defended the reason of state.
For 2 months time you had not told your mother that her son died. How did you manage to hide it for so long?
I was in a hospital, where my mother was admitted, just 40 minutes after I learned about my brother’s death. Doctors advised me that due to her condition I should protect her from this shocking news. Mom was in a room with 5 other patients, and fortunately we’ve managed to shelter her from receiving this news. It helped. It was a blessing in disguise that my mother was a little dazed because of her illness. And also my task was easier because mom took me for Lech. She has never, during our lives, mistaken me and my brother, she even distinguished our voices. Only due to her illness she started to have problems with it. I took care of every detail so that she wouldn’t become suspicious. When I visited her in the hospital I took off my black tie and blazer and changed them into other, with different colours – I had several sets of clothing for change. Moreover, we had to isolate my mom from the radio and television.
And she never got any clue that something is wrong?
When after 3 weeks her health improved I made up a story about Lech’s trip to South America. I told her that he is out of range there, and I have to go to the Presidential Palace to talk with him via satellite phone. This story was credible because this trip was actually planned. So I spun a tale about Lech’s visiting another countries – Peru, Argentina… But even this story had to reach an end one time. That’s why with the head of the hospital we’d come up with the continuation of this story, and the volcanic ash helped us with it. Lech can’t fly back to Poland so he sails back. I’ve even found a specific harbour, and I told that brother has to sail to Mexico first. I described the voyage, that there was not enough passenger cabins, so that they had to be shared among several people, and that this situation caused the outbreak of arguments on the ship.
You have made up even such details?
It cost me a lot – there were moments that I really wanted to believe in those stories, that Lech is alive, myself.
Nevertheless, you had to tell your mother about the plane crash finally…
Only I could do this. She was completely shaken, her condition has deteriorated. They had to give her tranquillizers, which eventually thwarted effects of the rehabilitation. Few weeks earlier my mother was completely paralysed, she couldn’t even move a finger. Rehabilitation was what really helped her. But after telling her about Lech’s death her condition deteriorated, and there was no improvement for a long time.
How now looks Kaczyński’s family house in the Żoliborz district [of Warsaw]?
A lot is left after my brother – ties, or even his lucky elephant figurines. Above my bed hangs his photo, a normal one, taken on one of the conferences. There are dozens of his personal belongings placed everywhere because it was his home too.
12 years old Lech and Jarosław in a movie The Two Who Stole the Moon (1962)
Does time heal the wounds?
I’ve lost my twin-brother – you need to have one in order to understand what kind of loss it is.
I don’t believe that time, at least for a person in my age, means anything, that it can heal the wounds. Maybe if I was 30 years younger, but now…
But you are smiling when you’re talking about Lech.
It’s because I think about my brother a hundred times a day. You can say that I don’t forget about him for a second, because this is the thing that will be in me till the end, for sure.
Will you write a book about him?
I’d prefer somebody to write his academic biography. I will write just a brief outline of his life, because [Lech’s life] is unknown to people in many respects. For instance, does anybody remember that my brother was twice proposed by the Democratic Union (UD) for Prime Minister during the time when the Democratic Left Alliance (SLD) and the Polish People’s Party (PSL) ruled?
You have mementos of your brother, but did you give him something for his last journey?
I left in Lech’s coffin two, very personal, things…
Goat Was Freezing in a Car Waiting for a 'Date' – Police Intervened
According to Izabela Niedźwiedzka from the Warmia-Masuria Police Department, Poland, for intervention in the goat case asked a woman, who concerned about the animal’s fate, dialled the emergency number of Kętrzyn’s Police.
Police patrol found the goat on a back seat of a Fiat Cinquecento parked in front of a grocery shop. The car was locked. Owner, who was under the influence, was found near the shop.
“Waldemar K. was surprised by police intervention. He tried to convince policemen that the goat often keeps him company because he is very lonely and that’s why he drives her literally everywhere,” said Niedźwiedzka.
Police reports that the owner said that he drove his goat for arranged “date” with a farmer-friend’s billy goat. Nevertheless, animals didn’t fancy each other, so disappointed owner decided to go with his friend and drink vodka, leaving the goat in the car. The police drove Waldemar K. with his charge to his farm in Sątoczno.
Police reminds that in accordance with the Animal Protection Act an animal’s owner have to provide it “the conditions for development and free living.” Leaving animal in a car during freezing weather or heat can be treated as cruel treatment. It is punishable by up to a year in prison. Policyjni.pl
Today I give you the 1st TransSubstantial English translation.
A short story of a man who is a debtor of his parish.
Original text comes from Gazeta Wyborcza and can be found here.
Enjoy!
---
Original text: Milena Orłowska, Translation: Krystian Iwaniuk
.:Parish like a bank?:.
A citizen of Płock, Poland, owes his parish 200 PLN.
„Our priest during his visit on the feast of the Epiphany gave us a card. I thought it was a traditional picture with Baby Jesus given on this occasion, but to my surprise it was a bill. In a column titled ‘Donations to build the church in 2010’ was written ‘- 200’,” told Wyborcza (GW) the resident of Międzytorzedistrict in Płock. The whole issue concerns Holy Mother of Fatima parish.
The man wants to stay anonymous. “It’s not even about me, but about the elder part of my family. I don’t want to distress them, expose them to ridicule,” he explains, “but I’ve decided to tell the whole story because it bedevils me since then.”
So he begins: “Our Holy Mother of Fatima parish hasn’t got its own church yet. The faithful pray in a small chapel not far from here. The church has been under construction for several or even dozen of years. We’ve been living here for not a long time so I can’t precisely say how long this situation has been going on. Nevertheless, since we’ve moved in here, it was announced from the pulpit that for the priest’s Epiphany visit there have to be two envelopes placed on a table. One signed 'The Visit', the other 'For Building the Church. In 2009 my family gave 100 PLN. I even don’t remember whether it was split into one envelope or two. Anyway, on the next visit, which took place at the end of December 2010, the priest gave us a card. At the first sight we’d thought that is a picture with Baby Jesus or a saint… To our surprise it was some kind of a bill – at the top of it there was the name of our family and our address, and at the bottom was an information stating: ‘Donation of any family to build the church in 2010 amounted to 300 PLN.’ And there was a table in the middle titled ‘Given Donations.’ In the column ‘The Visit’ there was some wavy line, and beneath it, in the ‘During the Last Year’ column, we could read ‘- 200.’ What should I make of that? For me it looks like this: ‘every family gives 300 PLN, you’ve also given something (although, there’s nothing written about a hundred from 2009) but still you owe us 200PLN.’ I’m simply a debtor of my parish.”
The note given by the priest
We have asked the parish priest, canon Stanisław Górski, about the note left during the visit. He told us that the priests have been giving such notes to the faithful for years, and nobody hasever voiced any reservations about it.
“Minus 200 PLN? That’s impossible. There shouldn’t be such information on those notes,” claims priest Górski. When we have told him that we have a photo of this note he admits that there could be placed a tiny minus. “It’s a form of information to our faithful,” convinces us the parish priest, “donations to build a church are not obligatory.”
- So how do you perceive those faithful with minuses?
„The same as the rest of the faithful,” assures us the priest. „Ask parishioners if it is as I am saying or as you are suggesting. I do not account parishioners myself for their donations. Whether they support the building of the church or not is a matter of their conscience.”
- You do not account them for their donations? So this is not a settlement?
“We do not have any problem when someone does not want to donate the building of the church,” repeats the Priest.
- Wouldn’t it be better to abandon this kind of information procedure? And just to rely solely on a good, free will of parishioners?
“This is a matter of our parish,” cuts off the priest.
And at the building site of the church there is still no end in sight
We have also asked the same question, of whether the parish should rely solely on the free will of parishioners, to the diocese of Płock. Its spokeswoman, Elżbieta Grzybowska, wrote us a reply: “Unfortunately we do not know exact reports of both sides of this case that GW has taken up. Especially we do not know the stance of the parish priest, which in this circumstances is a crucial matter. Everybody knows that it often happens that reports of specific situations presented by different sides may be completely different.”
Moreover, Grzybowska adds: “Also it may happen that although intentions of an action are good, they can be incomprehensible or interpreted incorrectly. If the members of a given parish have reservations about the Epiphany visit they can, and they should, report them to the diocesan curia. That is what also the parishioners of Holy Mother of Fatima parish in Płock, who have contacted with GW, should have done in the first place. Then, after acquainting with the detailed report and interviewing the priest, we can objectively assess the situation and take appropriate steps in order to prevent such events, which may seem controversial, from re-occuring in future.”
We have inquired bishop Tadeusz Pieronek about how this issue of communication with the faithful via dun notes shouldbe assessed.
“It is hard to conclude from this report whether those notes are OK. All depends on relations, atmosphere within the parish. I have just come back from the USA where these kind of issues are always written down, settled and people are informed about them. And nobody is outraged over it,” Pieronek stated.
According to him, it is hard to assess the whole situation unambiguously. “On the one hand, if the parish is building a church I would not treat these reminders, this sort of information, as stigmatizing. On the other hand, all those methods are not appropriate in countries, where the phenomenon of financing the Church is based on a good will.”
Bishop Pieronek highlights that if those notes were summons to pay or reprimands it would be unacceptable. “But this kind of information…Of course it’s not nice, but there is nothing to feel indignant about,” he sums up.
Resident of Międzytorze comments on the whole case: “It’s a really peculiar situation. Offerings to the building of the church should be voluntary. And that’s what by definition word offering means. Meanwhile, I’m settled for donations like in a bank! I’ve talked with my neighbours, and they said that they’ve been getting those notes for years. And that it annoys them too. Have anyone made an official complaint? I don’t know, but I’ve heard that people finally want to talk with the parish priest about it.”
Tym razem moi Drodzy z okazji zbliżającego się koncertu Black Label Society w Polsce, mam dla Was tłumaczenie masywnego wywiadu z "bogiem gitary", byłym gitarzysta Ozziego oraz głównym dowodząc ww. kapeli - Zakkiem Wyldem. Zakk opowie nam m.in. o swojej filozofii, dziwkach, teledysku do utworu Overlord, kokainie, ćwiczeniach Keglach i wieeelu innych interesujących sprawach.
Enjoy!
Podziękowania dla mej Emilii za "upłynnienie" tego tekstu ;]
---
Tłumaczenie: Krystian Iwaniuk. Tekst oryg.: Kim Thore
.:Wywiad z Zakkiem Wyldem:.
Witaj Zakk. Dzięki, że znalazłeś czas na rozmowę z nami. Domyślam się, że jest to pracowity czas dla ciebie.
No cóż, z tymi moimi wszystkimi ćwiczeniami Kegla i chodzeniem na zajęcia pilates, postaramy się ruszyć z tym wszystkim najszybciej, jak się da.
Jak wiadomo wydaliście nowy album, ruszacie w trasę itd. Powiedz naszym czytelnikom czego mogą się spodziewać po BLS skoro już działasz na pełnych obrotach?
Pomijając ćwiczenia Kegla i pilates… (śmiech) Nasze dążenie do globalnej dominacji ma się bardzo dobrze. Zaczynając od tego, że nasza Black Label’owa rodzina nieustannie się powiększa i staje się coraz bardziej samodzielna – singiel był czwarty na liście Billboardu i numerem jeden na listach przebojów – kończąc na tym, że z każdym dniem coraz bardziej przypominam Johnny’ego Depp’a i Brada Pitta (śmiech). Niszczycielskiej siły jaką jest Black Label nie można powstrzymać!
Opowiedz nam o ostatniej trasie „Berzerkus Tour”.
Dzięki zgromadzeniom kościoła Black Label czujemy się jak na jednym, wielkim spotkaniu rodzinnym – taka domowa kapela. Zawsze mamy niezły ubaw. Sam fakt, że graliśmy z Children of Bodom, Clutch… To było niczym jedno, cholerne braterstwo na trasie, bawiliśmy się świetnie. Dobrze było znów ich wszystkich zobaczyć.
Tak się składa, że dziś wypadają urodziny Księcia Ciemności, Ozziego Osbourne’a, więc mamy do ciebie związane z tym pytanie… To on w zasadzie dał ci imię Zakka Wylde’a, a następnie po dwudziestu-paru latach zdecydował się na zastąpienie cię nowym gitarzystą. I jak dotąd nie widać między wami żadnych animozji – jak to się dzieje? Wielu ludzi, będąc na twoim miejscu, nie zachowałoby się tak kurtuazyjnie…
To wszystko ściema, tak naprawdę to ja nienawidzę jego, a on nienawidzi mnie… (śmiech) A tak poważnie, to Mamuśkę (Sharon Osbourne – przyp tłum.) i Oz’a kocham jak własnych rodziców. Oz jest dla mnie jak starszy brat i najlepszy przyjaciel. Niczym ojciec, mentor i w ogóle.. Kocham go. Więc nieważne czy Oz powiedziałby mi “Zakk, robię przerwę na trochę i potem kończę to wszystko”, i tak potem wsparłbym go jakiegokolwiek dnia i w jaki tylko sposób by chciał, cokolwiek muzycznie chciałby zrobić. „Nagram gitarę, solówki, tylko powiedz kiedy mam się zjawić.” Tak to właśnie wygląda z Oz’em… Jak z szefem. Nasze relacje to o wiele więcej niż muzyka. Jest ojcem chrzestnym mojego syna i zawsze był wobec mnie szczery. I nawet wtedy, gdy byliśmy na trasie „No More Tours” wraz z Alice in Chains, byliśmy wszyscy kumplami. Lecz bez Oz’a Mike nie grałby w AiC, ja nie miałbym Black Label, rozumiesz? Te wszystkie niesamowite rzeczy i te wszystkie boczne projekty, które Oz przeżył i stworzył.. To po prostu kwestia bycia wdzięcznym za to, co dostałeś. Rozmawiałem z Oz’em całkiem niedawno, dziś też do niego przedzwonię i złożę mu życzenia. I tak jak z Gusem, rodzina Black Label życzy mu jak najlepiej, i pragnie by czynił jak najlepiej. Wszystko jest w porządku, a niby czemu miałoby nie być? Bez Oz’a nie byłoby Zakk’a Wylde’a czy BLS, sygnowanych gitar, wzmacniaczy, strun, efektów gitarowych, i nie byłoby albumu zdobywającego czwarte miejsce na liście sprzedaży. I całego tego gówna, które temu towarzyszy. Z Oz’em, który nie dał mi szansy na pierwszym miejscu.
Skoro mowa o wzmacniaczach, strunach i efektach… Czy istnieje jakiś produkt, którego nie sygnujesz swoim imieniem? W tym momencie mógłbyś umieścić logo BLS na macie do jogi!
(Tłumiąc śmiech) Wszystkie te produkty są świetnej jakości. Ale możliwe, że będziemy musieli rozszerzyć naszą działalność na jakieś produkty związane z pilates czy Keglem. A widząc logo BLS, wiesz, że dostajesz produkt wysokiej jakości. Najwyższa półka (śmiech).
Brałeś udział w pisaniu muzyki i nagrywaniu gitar do albumu Ozziego No More Tears, na który Lemmy [Kilmister, z Motörhead] napisał teksty do 4 utworów. Moim zdaniem jest to album, dzięki któremu Ozzy wraca z powrotem do czołówki, i przy okazji zyskuje rzesze nowych fanów. Skąd czerpiesz inspirację, by pisać kolejne piosenki? I czy łatwiej jest tworzyć dla BLS, czy innego artysty?
Każda piosenka, jak to zwykle mawiam, jest dobrym Panem, darem od Boga. On jest DJ’em i to tylko kwestia znalezienia odpowiedniej stacji, by dostać właściwe piosenki. A potem tylko: „dzięki za nie Stary”. Inspiruje mnie wszystko – usłyszę Heart of Gold w radiu i gdy wrócę do domu, nagrywam piosenkę właśnie w jej stylu. Inne piosenki, inni muzycy też mogą być inspiracją. To wszystko jest wokół nas… I to jest właśnie piękne w muzyce. Jest po prostu nieskończona. Absolutnie nieskończona. Jak z Paulem McCartneyem, gdy odszedł z Beatlesów; pomyślałem: “raczej już nigdy nie nagra dobrej piosenki”, a tu bam! Powstaje zespół Wings. Widzisz, to wszystko jest szalone, wychodzi coraz więcej muzyki.. Nie widać końca.
Kiedyś wspomniałeś, mówiąc o Black Label Society, że czerń i biel, których używacie, nie są bez znaczenia. Nie ma żadnych szarych wydań. Życie jest czarne lub białe. Nie ma nic pomiędzy. Jednak wielu ludzi wierzy w „szarość”, więc jak tę dwukolorowość stosujesz we własnej filozofii życia?
Tak, taka jest właśnie nasza filozofia. Mamy taki żart, nazywa się „psychiatra w BLS”, taka mentalność musztrującego sierżanta. Jak ten koleś z reklamy Geico. Czy taki sierżant byłby okropnym psychiatrą? „Wiesz co czyni mnie smutnym”, na co on: „Znajdź w sobie trochę cholernego szacunku mazgaju!”
„Szare” problemy, zawsze będą się pojawiać. Wiesz, może zdarzyć się tak, że będąc w trasie, obudzisz się z rana i widzisz, że złapałeś kapcia. A musimy jeszcze dojechać na koncert i kupić piwo dla wszystkich, bo później dostaniemy trzy kulki gdzieś po drodze do monopolowego. Naprawiamy oponę, a tu okazuję się, że na tyłach naszego busa żona Joe’a ma dzieciaka. Ale wiesz co? Nikogo nie obchodzą tego rodzaju sprawy. Ma być wznosząca się kurtyna i BLS wkraczające na scenę o 21. Więc co z tym całym gównem pomiędzy? Nie chcę o nim do cholery słyszeć. To wszystko byłoby idealnym odcinkiem KronikSeinfelda, ale to, co w tym jest najważniejsze, to właśnie wyjście na scenę. Takie jest życie. Nikogo nie obchodzą żadne wymówki czy inne gówno.
BLS nie jest już tylko zespołem. Zrobiłeś z niego styl życia, markę, społeczność… Wziąłeś coś, co mogłoby być niezłym podejściem marketingowym i uczyniłeś z tego ruch. Czy miałeś jakiś plan, czy po prostu stało się to naturalnie? Jaki wpływ na to miało odstawienie alkoholu?
Cóż, wszystko wyglądało tak, że zawsze piliśmy i dobrze się bawiliśmy. Jednak od zawsze działamy według starego, dobrego motta: Get It Fucking Done… A tu lekarz mówi ci, że masz zakrzepy… I nie ma już picia, kończysz z tym, ot tak… Załatwione. I nie muszę wydawać 20 tysięcy dolców na odwyk, gdzie ktoś mi mówi rzeczy, które już wiem. Chcesz dobrze grać na gitarze, to ćwiczysz, chcesz mi za to zapłacić 20 tysięcy, biorę kasę i uczę cię wszystkiego, co musisz wiedzieć. Uczę cię skal, pokazuję ci jak zagrać Stairway to Heaven. Ale musisz ćwiczyć, nie zrobię tego za ciebie. Pewne rzeczy w życiu musisz zrobić sam. Ja ich za ciebie nie zrobię. Nie mogę też trzymać cię za jaja i podcierać ci tyłka, czy robić innego rodzaju cukierkowe gówno. Nie mogę… Musisz sam robić własne gówno, i POWINIENEŚ CHCIEĆ samemu je robić, rozumiesz o co mi chodzi? Mam dzieci. Ludzie często pytają „Och Zakk, jak je wychowujesz? Jak robisz to, tamto…” Moje dzieci wychodzą na ulicę i widzą rzeczy, o których inne dzieciaki tylko czytały. Lecz z drugiej strony, są to indywidualne jednostki i poradzą sobie same… Kwestia kim chcesz być... Czy chcesz być w stanie srać samemu.
A jeżeli chodzi o trzeźwość, to nigdy się nie nawaliłem, gdy nagrywaliśmy którykolwiek z albumów czy przy podejmowaniu jakiejkolwiek decyzji. Wiadomo, możesz gadać o czymś, siedząc sobie nocą zalany w pubie i np. mówić: „stary, to będzie świetne” i potem wyjść z 10 pomysłami. Może ze dwa z nich będą w miarę w porządku i będzie można nad nimi popracować, ale reszta będzie rodzaju „co my do kurwy sobie wyobrażaliśmy?!”. Co zabawne, zawsze gdy nagrywałem swoje ścieżki, byłem trzeźwy jak niemowlę, żeby móc dopilnować wszystkiego jak należy. W każdym bądź razie, wypicie paru piw to jedna rzecz, ale nie siedziałem, wlewając w siebie trzecią kratę piwa, gdy próbowałem nagrać solo czy drugą gitarę albo wokale. Bywało, że sączyłem jedno piwo przez cały dzień, tak jakbym pił kawę. Inaczej jest gdy skończymy nagrywać, wtedy przyjaciele mogą wpaść, posłuchać. Oczywiście ciągle zagadujemy ich, pijemy i siedzimy do późna, więc kładę się spać w studio. A następnego dnia walę sobie kawkę i słucham wszystkiego, co nagraliśmy i z powrotem wracam do roboty. Nigdy nie miałem tak, by powiedzieć: „stary, nie pamiętam nawet robienia tych albumów. Na tych dwóch albumach byłem tak nawalony, że nawet nie przypominam sobie, że je zrobiłem”. Znam ludzi, którzy mówili takie właśnie rzeczy. Pytałem ich: „Poważnie, stary? Chyba żartujesz?”, a oni na to: „Nie. Dosłownie nie pamiętam tworzenia tych albumów”. Ujmijmy to w ten sposób, nieważne jak szalone rzeczy działy się w BLS - kłótnie i tego rodzaju kupy, naprawdę niedorzecznie głupie gówno – zawsze pamiętałem wszystko następnego dnia.
Oczywiście, potem się z tego śmiejemy... Ale zawsze dobrze się bawimy. Jednak jest jeszcze cały ten chaos, który się z tym wiąże. To wszystko składa się na jedną całość. Ludzie często mnie pytają: „Zakk, masz jakieś opowieści z trasy?”. A ja im na to, że nie, bo najpierw gramy koncert, potem odprawiamy nabożeństwo i tyle. Wracamy do busa i jedziemy do następnego miasta. Tak to wygląda. Dawniej, za czasów the Animal House miało miejsce najbardziej pokręcone gówno. Wszystkie moje szalone historie pochodzą właśnie z tego okresu, teraz nie mam zamiaru wychodzić i szaleć. Wracam do busa i oglądam FamilyGuy. Taki jest właśnie zakres tego szaleństwa.
Osiągnąłeś status “boga gitary” i dla wielu jesteś wzorem, więc pewnie każdego ranka wstając z łóżka, mówisz sobie: „Cholera! Jestem Zakk Wylde!” Powiedz nam, kogo Zakk Wylde podziwia? Wspominałeś o Tonym Iommim. Jacy jeszcze gitarzyści cię inspirują i dlaczego?
Tak jest, powtarzam to mojej żonie za każdym razem, gdy udajemy się do sypialni! (śmiech) Jimmy Page, kocham go. Wszystko co zrobił. Niedawno też widziałem Johna McLaughlina. Whoa… Poczekaj chwilę. (Zakk rozmawia ze swą żoną, Barbaranne). Hej Kim, kochanie, oddzwonię do ciebie później. Mam teraz wizytę u lekarza – będą próbować poskładać moje plecy do kupy, żebym był sprawny na kolejne rock show. Barb ma twój numer, więc oddzwonię do ciebie, ok?
I tak też uczynił. Wieczorem o 21.25 tego samego dnia, w momencie gdy właśnie wychodziłam z biura, by skoczyć na drinka, mój telefon zaczął dzwonić. Gdy wróciłam biegiem z powrotem, na ekranie widniał napis „połączenie nieodebrane”..
Zakk zostawił mi wiadomość, że jeszcze zadzwoni, lecz jak to często bywa z niezgraniem planów dnia, minął tydzień nim udało się nam znów porozmawiać.
Część II:
Hej Kim, tu Zakk. Co tam porabiasz?
A nic, tylko czekałam na ciebie Zakk!
Tak to właśnie wygląda, dopiero się dowiedziałem, że mam żonę i trójkę dzieci!
Zatem wróćmy do naszej rozmowy. Mówiliśmy o gitarzystach, którzy cię inspirują, których podziwiasz…
Oczywiście jest nim Tony [Iommi], Jimmy Page. To właśnie oni stworzyli podwaliny dla wszystkich zespołów rockowych, które teraz mamy – styl ich riffów. Wiadomo, że wszystko ewoluuje i mutuje, ale rdzeń pozostaje bez zmian. Sabbath i Zep mieli riffy bazujące na bluesie. To jest właśnie świetne w historii, że możesz odnaleźć w dzisiejszej muzyce elementy wywodzące się z jej początków. Rozbraja mnie to u dzieciaków – pamiętam jak raz na Ozzfest podszedł do mnie czternastolatek i powiedział, że jestem powodem, dla którego sięgnął po gitarę, i że jestem jego ulubionym gitarzystą Ozziego. Odpowiedziałem mu: „Nie no, Randy jest najlepszy”, na co on odpowiedział: „Jaki Randy?”
Poważnie?
Tak. Spytałem się go czy żartuje. No „Randy Rhoads”, a ten dzieciak tylko odparł „Yyy.. Ok..”. To niesamowite. Podobną sytuację miałem, oglądając mecz footballu amerykańskiego. Rozmawiałem z grupą studentów o tym jaki świetny był Walter Peyton na pozycji biegacza, Na co oni odpowiedzieli, że to już nie ich czasy. Przecież to był Super Bowl w 1985 roku, a nie w 1902! Albo gdy pytają Dereka Jeter [zawodnik drużyny baseballowej, NY Yankees] o Babe Ruth i Mickey Mantle’a, a on nie ma pojęcia kim oni są! Będąc kapitanem, nie wiesz kim był pierwszy kapitan Yankees? Powiedział, że „nie jest pewny”. Stary, to był Lou Gherig! Był wtedy w TV i nie wiedział tego. Ale w dzisiejszych czasach dzieciaki w ogóle nie znają historii.
Wiem o czym mówisz. Pracuję z 23latką; pewnego razu rozmawiałyśmy o dzisiejszej muzyce pop, a ona nawet nie wiedziała kim jest Madonna. Nie jestem wielką fanką Madonny, ale mam świadomość tego, ile zrobiła, że utorowała drogę wielu gwiazdom. I nieważne jak ciężko się starałam, by wyjaśnić kim ona jest, i tak dziewczyna nie miała bladego pojęcia kim jest Madonna. Ale za to wiedziała kim jest Lady Gaga.
Teraz mamy Lady Gagę i Gwen Stefani, a ludzie nie wiedzą nawet kim, do cholery, jest Madonna. Toż to pierdolone szaleństwo.
Innym szaleństwem jest wasz komiczny klip do utworu Overlord. Widać, że nie boisz się śmiać z samego siebie. Słyszałam od pewnych osób, że jeśli będą kręcić kolejną część Życzeniaśmierci czy BrudnegoHarrego, to ty z chęcią pospacerujesz sobie po planie z magnum .44 w dłoni. Teraz skoro już odegrałeś swoje drugie KillBillowe wcielenie, powiedz nam co dalej?
Bez dwóch zdań! Wraz z Nickiem i Erickiem robimy film utrzymany w klimacie teledysku do Overlord. To niczym oglądanie takich dzieł jak Przekręt czy Porachunki. Widzisz tych wszystkich aktorów zastanawiając się kim oni są? Poza moimi kumplami z rockowej i sportowej branży, wszyscy moi znani, zwariowani przyjaciele zagrali w tym filmie. A że nie mają żadnych zdolności aktorskich? O to chodzi! To właśnie sprawi, że ten film będzie naprawdę do dupy! O to w tym wszystkim chodzi, ja nie chcę profesjonalnych aktorów! Chyba, że umieścilibyśmy profesjonalnych aktorów po to, by jeszcze bardziej pokazać jak reszta nie potrafi grać!
Tak dla równowagi?
Dokładnie. (śmiech) Weźmy filmy Mela Brooksa czy Quentina Tarantino – są świetne. Praca z Nickiem i Erickiem to jednak co innego. Poza kręceniem rockowych klipów, zajmują się też kinematografią. Kochają to tak, jak ja kocham grę na gitarze – tworzymy doskonały zespół. Chciałbym napisać scenariusz i wymyślić najgłupszy, najdurniejszy szajs… Ale chciałbym też stworzyć coś poważnego. Jednak jak sama dobrze to ujęłaś, to tylko kolejne „ujście”. BLS jest niczym drzewo czy statek-matka. Możesz mieć wszystkie te poboczne zajęcia. Chciałbym np. jeszcze otworzyć puby „Doom Crew Pubs”. Wiesz, ostry sos, suszona wołowina, kawa.. Wszystkie te świetne rzeczy wychodzące poza zespół.
Wspomniałeś kiedyś, że w dzisiejszy czasach wszystko staje się jednorazowe. Młodzi mają szczęście, gdy dostaną swoje pięć minut sławy, która tak naprawdę trwa parę sekund. Jaki jest według ciebie główny błąd, który popełniają gitarzyści, którzy dopiero co stają się rozpoznawalni?
Nie wiem czy możesz zrobić cokolwiek źle, czy popełnić jakiś błąd, ponieważ przez większość czasu, gdy je popełniasz – gdy NIE podążasz według „podręcznika” – kształtują one twój własny styl. Moim zdaniem to wszystko – nie ważne co – ma dwie strony, niczym moneta. Jest orzeł i reszka. Orzeł to ta strona, gdzie pochłaniasz jak najwięcej, ile tylko potrafisz – nigdy nie można nauczyć się zbyt wiele. Wciąż dodajesz coś nowego do swego arsenału, nie oznacza to jednocześnie, że musisz to kiedykolwiek wykorzystać, ale masz to. Zaś z drugiej strony, kiedy jesteś ograniczony do 5 akordów i skali pentatonicznej, to musisz nauczyć się różnych kombinacji, w których możesz wykorzystać te 5 akordów. Więc nieustannie używasz swojej wyobraźni. To tak, jakbyś dał komuś 4 czy 5 składników, z których musi zrobić różne potrawy. To tak jakbym dał ci kurczaka, a ty musisz przyrządzić
5 różnych dań z jednej piersi… Musisz poważnie pogłówkować, by rozbić te pięć akordów.
Wasz nowy album wdarł się na listy szybciej i z większą furią niż którykolwiek z poprzednich wydawnictw BLS. Co według ciebie za tym stoi? Czy twoje podejście do tworzenia lub nagrywania tego albumu uległo zmianie?
Wiesz, podwędziliśmy cymbałki Led Zeppelinom, magiczne gwiazdy były w sprzyjającej konstelacji. Również rodzina BLS wciąż się rozrasta.. Ale wisienką na całym tym torcie były oczywiście dziwki, koka i łapówki (śmiech). Wydaję mi się, że wszystko to miało w tym swój udział (śmiech). Każdy mi mówił: „Zakk, ten materiał jest martwy niczym dinozaury”. A ja udowodniłem im wszystkim, że się mylą. Numer 4. na liście sprzedaży, numer jeden na listach rockowych… A ty mi mówisz, że dziwki, koka i łapówki są martwe? Nie wydaję mi się, przyjacielu (śmiech).
Więc mamy trzy główne przykazania rocka według Zakka Wylde’a. No i nie zapominajmy oczywiście o ćwiczeniach Kegla.
Jasne! Moje wargi sromowe są ciasne i twarde. Mogą wycisnąć więcej niż jakikolwiek koleś z branży hardrockowej.
Wow, Zakk, to naprawdę imponujące. Zatem cztery fundamenty rocka to Łapówka, Dziwki, Kokaina i Wargi Sromowe Zakka Wylde’a.
(Śmiech) Tak jest, Zakk dodał czwartego do świętej trójcy. Byłem w barze wczorajszej nocy i pokonałem tam wszystkich siłując się na rękę moimi wargami!
Ok, porozmawiajmy poważnie przez chwilę…
Czekaj, myślałem, że rozmawiamy na poważnie. (śmiech)
Przejdziemy teraz do pytań od naszych czytelników. Wraz z Barbaranne intensywnie udzielacie się charytatywnie. Mya z Anglii prosiła bym podziękowała tobie i Barb za waszą pracę. Jej córka miała guza mózgu i została ona skutecznie wyleczona tutaj, w USA, a wszystko to było możliwe dzięki szpitalowi St. Jude i waszej wspaniałomyślności. Domyślam się, że tego rodzaju historie sprawiają, że czujesz się jeszcze lepiej. Czy możesz powiedzieć naszym czytelnikom jak dostałeś się na „filantropową” stronę rocka?
To cudowne. Tego rodzaju historie sprawiają, że to wszystko jest warte zachodu. Tak naprawdę wzięło się to z tego, że zarówno rodzice Barb, jak i moi wspierali St. Jude, więc postanowiliśmy podtrzymać rodzinną tradycję. I tak zostało. Jeżeli poprzez swoją postawę pomagasz ludziom, to po prostu postępujesz właściwie.
Opowiedz nam o swojej wytwórni płytowej, Panworkz. Jakie zespoły chciałbyś wziąć pod jej skrzydła?
Jestem skłonny przyjąć każdego. Jeżeli w holu hotelowym zobaczyłbym Sarę McLaughlin, podpisałbym z nią kontrakt od razu, z miejsca i wyprodukował jej album. Albo gdybym dostrzegł następców Guns N' Roses w jakimś barze – biorę ich. Albo superciężki zespół kroju Pantery. Świetne jest to, że w tym wszystkim chodzi o postawę nastawioną na pomoc innym. Dla mnie byłoby to porównywalne z tym, gdyby Randy Rhoads zobaczył nasz zespół i nagrał nasz album. Cholera, chyba z radości waliłbym konia cały czas! … Właśnie tę postawę w tym wszystkim kocham. To naprawdę świetna sprawa. No, ale oczywiście będziemy okradać ich ze wszystkich wydawnictw i ich merchandise’u – tak to właśnie się robi, zabieram wszystko, co było mi odebrane!! Zabieram to teraz! (śmiech)
Równoważy to całą działalność charytatywną (śmiech)
A jakże, więcej brania mniej dawania. Wszystko w BLS sprowadza się do równoważenia. Wspieramy St. Jude, ale zabieramy artystom i jeszcze ich gwałcimy. Jest dokładnie jak w KronikachSeinfelda, w Black Label wszystko się wyrównuje (śmiech)
Wróćmy do pytań od naszych czytelników. Benjy chciałby się dowiedzieć czy istnieje szansa, że kiedyś dla najzagorzalszych fanów zrobisz coś jeszcze z nagraniami Pride and Glory lub Book of Shadows? Jeżeli tak, to czy zrobisz to pod szyldem BLS, czy znajdziesz nowy skład?
Wraz z BLS planujemy pod koniec stycznia zająć się DVD zatytułowanym Unblackened, na którym gramy akustyczny set. Znajdzie się na nim przekrojowy materiał, włączając w to starsze rzeczy z Pride and Glory czy Book of Shadows. Wiadomo, mamy parę łagodnych piosenek na każdym albumie. Wzięliśmy też garść utworów specjalnie z myślą o wydaniu wersji deluxe. I tak, na przykład zrobiliśmy wersję akustyczną Overlord. Nie mamy żadnych ograniczeń. Jednak nie sądzę, żebyśmy mogli dać tego rodzaju sześciogodzinne show na żywo.
Ale czy tutaj przypadkiem nie pomogłaby kokaina?
Cóż (śmiech) Może by i pomogła. Po viagrze i kokaine moglibyśmy wystać te 6 godzin i nawet nie trzeba by było wzywać lekarza! (śmiech)
Kolejne radosne pytanie od twoich fanów. Jon chciałby się dowiedzieć ile byłoby trzeba ci zapłaci za to, byś ogolił swą twarz do gołej skóry? Wspomina, że właśnie skończył oglądać DVD ZZ Top.
Pamiętam, że oferowali coś takiego ZZ Top na Super Bowl. Mógłbym to zrobić za nie aż tak wielką sumę. Po prostu po otrzymaniu całej kasy, zacząłbym zapuszczać ją z powrotem – nie ma problemu. Gdyby dali mi kupę kasy, sporą część przekazałbym St. Judes.
Dobra, dobra Zakk. Poważnie oddałbyś to wszystko na charytatywność?
Wiesz, jak już mówiliśmy, byłby to czyn równoważący – część przekazałbym St. Judes,
a część dilerom koki i dziwkom za ich ciężką pracę! (śmiech) To kwestia dbania o wszystkich!
Zatem możemy oczekiwać DVD. Czego jeszcze nasi czytelnicy mogą spodziewać się po obozie BLS w tym roku?
Prowadzimy rozmowy z kompaniami piwnymi, producentami kaw. Producentami wszystkiego, co może sprawić, że poczujesz się nagle chory - kocham to! (śmiech)
Zakk, wiesz, że to sprawi, że będziesz marketingową dziwką, i mówię to z pełną życzliwością!
Taa, kocham to... Ale przecież ja używam tych wszystkich produktów! Nigdy nie rozumiałem gości, którzy reklamowali wzmacniacze Marshalla, a grali na innych. To tylko kwestia sprawienia, by te rzeczy stały się czymś, czego sam byś pragnął.
Słuszna uwaga. No cóż Zakk, nasz czas dobiegł końca, a taśma mi się już skończyła.Dziękuje ci za tę podwójną rozmowę. Powodzenia na dalszej części trasy i we wszystkim, w czym maczasz palce – w szczególności, w ćwiczeniach Kegla.
Dziś zapraszam do lektury kolejnego wywiadu, tym razem z człowiekiem o wielu talentach i niesamowitej wyobraźni - Davidem Lynchem.
Wywiad zaczerpnięty ze strony Guardian'a i można znaleźć go tutaj.
Bon Appétit!
---
Tekst oryg.: Gareth Grundy. Tłum: Krystian Iwaniuk
David Lynch: "Nie jestem muzykiem, ale kocham tworzyć muzykę. To powalające uczucie."
Rozmowa z jednym z najlepszych reżyserów o jego singlu, serialu Mad Men, Wikileaks i o tym, co chciałby dostać na święta.
Od jakiegoś czasu tworzy pan muzykę, ale jak to się stało, że wydaje pan swój nowy singiel, „Good Day Today” w małej brytyjskiej wytwórni SundayBest, zajmującej się muzyką dance?
Dziwny jest ten świat. Mój agent puścił ten utwór Jasonowi Bentleyowi, DJowi radia KCRW. Potem Jason zagrał ten utwór na Ibizie, gdzie Ben Turner i Rob da Bank z wytwórni Sunday Best usłyszeli go i im się spodobał. To miłe, gdy tego rodzaju rzeczy zdarzają się zupełnie przez przypadek. Nie jestem muzykiem, ale kocham tworzyć muzykę. To powalające uczucie.
Czy jest pan pewnym siebie wokalistą? Jak się pan czuje ze swoim głosem?
Nie czuję się z nim zbyt dobrze. Nie jestem prawdziwym wokalistą, lecz mój głos pełni funkcję kolejnego instrumentu. Można go ulepszać, manipulować nim na tak wiele sposobów. Obawiałem się nagrań, ale w studiu całe to napięcie minęło. Nie chciałbym występować na żywo… Co śpiewam pod prysznicem? Nie kąpię się zbyt często.
Jaki jest pana ulubiony utwór?
Uwielbiam „Song to the Siren” This Mortal Coil. Ten utwór coś ze mną robi, to pewne. Tak naprawdę to chciałem go wykorzystać w Blue Velvet, lecz nie udało mi się uzyskać pozwolenia na czas. Ale w końcu pojawił się w Zagubionej autostradzie.
Z kim panu się najlepiej pracuje – aktorami czy muzykami?
Muzycy są prawdopodobnie bardziej rozrywkowi, ale jest między nimi wiele podobieństw. Gdy muzycy grają razem, osiągają wyjątkowy stan euforii. Zupełna radość, podczas której może pojawić się magia. Poczułem ją osobiście. Plan filmowy jest o wiele wolniejszy – jest w nim o wiele więcej szczegółów, jednak wciąż możesz osiągnąć tę szaloną euforię.
Maluje pan, fotografuje, jak również tworzy muzykę i filmy. Czy oznacza to, że łatwo się pan nudzi, bądź rozprasza?
Oznacza to tyle, że jeżeli budzisz się rano z pomysłem na obraz, to go malujesz. Tak samo jest z muzyką. Robisz to, co cię nakręca. Pracuję właśnie nad obrazem, ale jeśli miałbym trzymać się jednej formy, wybrałbym film, ponieważ łączy on elementy wszystkich wymienionych. Musisz stworzyć do niego muzykę, zrobić parę zdjęć, trochę obrazów, tego rodzaju rzeczy.
Czasami umieszcza pan informacje na tweeterze o meblach swojej roboty. Jaką ostatnio rzecz pan stworzył?
Gablotę z czterema szufladami i trzema przegrodami. Zrobiłem ją z daglezji, półcalowej sklejki i zimnowalcowanej blachy. W marcu w Los Angeles będę miał wystawę prezentującą zarówno meble, jak i obrazy. Tworzenie rzeczy daje mi niesłychaną frajdę. Kiedy dorastałem, ojciec prowadził zakład stolarski, w którym cały czas pomagałem mu w tworzeniu różnych rzeczy. Kocham zapach sosny – piłowanie jej wprowadza mnie w krainę marzeń.
Jest pan również znawcą nowinek technologicznych. Odważyłby się pan na wypuszczenie swego filmu wyłącznie na swojej stronie internetowej?
Właśnie w tym kierunku to wszystko zmierza – ściąganie i nic ponadto. Lecz nie ma znaczenia w jaki sposób ludzie wejdą w posiadanie filmu. Dopóty, dopóki będą w stanie zobaczyć go w odpowiedni sposób, będzie on wciąż piękny. Jeżeli będą w stanie go obejrzeć na dużym ekranie, z przyciemnionymi światłami, dobrym nagłośnieniem, to będą mieli wciąż szansę, aby wejść w inny świat. Niektóre filmy, w odróżnieniu od innych, lepiej ogląda się na małych ekranach, ale jeśli obejrzałeś 2001: Odyseję kosmiczną na telefonie, to jest to najżałośniejszy z możliwych żartów.
Co pan sądzi o Wikileaks?
Koniec końców to dobra rzecz. Zmusza ludzi do szczerości i wskazuje oszustów. Wydaje mi się, że prowadzi do zmian na lepsze.
W 2010 obchodziliśmy 20. rocznicę pańskiego serialu Twin Peaks. Jak pan myśli, jaki był jego wpływ na telewizję?
Niektórzy uważają, że miał wielki wpływ, ale jak wielki, to musiałby pan ich spytać. Ja po prostu kocham świat Twin Peaks i byłem zarówno bardzo szczęśliwy, jak i zaskoczony kiedy, sobie poradził.
A jakie inne seriale ostatnio panu się spodobały?
Uwielbiam Mad Men i właściwie znam Dona Drapera i Peggy Olson osobiście. Lubię w nim wszystko – scenariusz, reżyserię, aktorstwo. Jego własny, wspaniały świat ze wspaniałymi postaciami. Każdy program powinien być właśnie taki.
Jest pan znany ze swej miłości do kawy i regularnej medytacji. Która z nich jest lepsza na poranne obudzenie – kawa czy medytacja?
Obie. Najpierw pijesz filiżankę kawy, a następnie medytujesz.
Zaczął pan medytować 1 lipca 1973 roku. Jak się pan czuł 2 lipca?
Świetnie, a 3 lipca jeszcze lepiej. Medytuję dwa razy dziennie od 37 lat i jeszcze nigdy nie opuściłem żadnej sesji, ani jednej. Pomogły mi uporać się z mym gniewem. W tym rzecz, że niektórzy artyści sądzą, iż potrzebują tego całego gniewu – i ja byłem jednym z nich. Jest to mylny pogląd. Negatywność zabija kreatywność. Absorbuje umysł i sprawia, że czujesz się nieszczęśliwy. Pójdźmy analogicznie o krok dalej – jeżeli z bólu pęka ci głowa, wymiotujesz i masz rozwolnienie, to ile pracy zdołasz wykonać? I jak bardzo będziesz ją lubić? Artysta nie musi cierpieć, by pokazać cierpienie.
Został pan wychowany jako prezbiterianin. Czy wciąż wierzy pan w Boga?
Oczywiście. Medytacja uczyniła mą wiarę chyba jeszcze silniejszą.
Na dobry początek tłumaczenie wywiadu z nietuzinkowym brodaczem znanym w Polsce z filmowego hitu "Kac Vegas" - Zachiem Galifianakisem. Wywiad wzięty z amerykańskiego Playboy'a (11/2010), przeprowadzony przez Erica Spitznagela.
Enjoy!!
---
Tekst: Eric Spitznagel/ Krystian Iwaniuk
20 pytań do…
Zacha Galifianakisa
Amerykański komik opowie nam m.in. o tym, co naprawdę go mierzi: że jego palce są za grube by pisać smsy, publiczność potrafi dać mu w kość, komputery go drażnią – i nawet nie zaczynajcie z nim rozmowy o hipstersach i ich wąskich jeansach.
1) PLAYBOY: Najnowszy film w którym występujesz, Zanim odejdą wody, opowiada o dwóch nieznajomych, którzy wybrali się w podróż do Los Angeles. Czy miałeś jakieś własne doświadczenia życiowe, które mogłeś w nim wykorzystać?
GALIFIANAKIS: Parę razy podróżowałem z Nowego Jorku do Kalifornii tam i z powrotem. Kiedy pierwszy raz wyprowadzałem się do Kalifornii, spakowałem do vana cały mój dobytek: globus, materac i plakat Gorbaczowa. Następnie wraz z moimi przyjaciółmi, Lisą i Bobbym, udaliśmy się w ponad 4, 400 kilometrową podróż przez krainę obfitości, zmierzając ku krainie mlekiem i miodem płynącej. Na studiach także podróżowałem, łapałem stopa trzymając znak z napisem „NIE MAM BRONI”. Ludzie musieli naprawdę lubić ten znak, ponieważ często ktoś się zatrzymywał.
2) PLAYBOY: W Zanim wody odejdą grasz naiwnego, egocentrycznego faceta, marzącego o karierze aktorskiej. Czy tak z grubsza wygląda prawda o większości aktorów?
GALIFIANAKIS: Nie bardzo. W tym biznesie jesteś produktem, więc egocentryzm staje się częścią tej pracy. Jest bardzo wielu naiwnych ludzi w aktorskim świecie, liczących na to, że pewnego dnia tuż za rogiem zatrzyma się przed nimi limuzyna, opuści się szyba i głos ze środka powie im: „Wskakuj, dzieciaku. Jesteś idealny”. Wszyscy mają właśnie taką mentalność, nawet uczestnicy tych gównianych reality show.
3) PLAYBOY: Początkowo chciałeś zostać aktorem, jeszcze zanim zdecydowałeś się na karierę stand-uppera. Co w ogóle spowodowało, że jednak wybrałeś stand-up?
GALIFIANAKIS: Nie znalazłem żadnych zajęć aktorskich w Nowym Jorku, które by mnie usatysfakcjonowały. Drażniły mnie te zajęcia, głównie z powodu powagi większości uczestników. Pewnego razu spotkałem w barze osobę, która powiedziała mi, że powinienem spróbować stand-upu. Mój pierwszy występ odbył się na tyłach małej knajpy z hamburgerami. Jak tylko zszedłem ze sceny, wiedziałem, że to będzie właśnie moja droga.
W Zanim odejdą wody wraz z R. Downeyem Jr i Sonnym
4) PLAYBOY: W Zanim odejdą wody znajduje się dosyć obrzydliwa scena, w której ty i twój piesek Sonny razem się masturbujecie. Czy można to uznać za twoją pierwszą, oficjalną scenę miłosną?
GALIFIANAKIS: Tak mi się wydaję. Szczerze mówiąc, jestem zbyt wielkim snobem, by przyznać, że chciałbym zobaczyć tę scenę w filmie. Nie lubię jakichkolwiek scen miłosnych w filmach. Lecz jest ona moją pierwszą, więc nie mogę doczekać się reakcji ludzi. Czy jest to kino wysokie? Nie. Czy Lassie by to zrobiła? Nie. Ale reżyser, Todd Phillips, lubi być nowatorski.
5) PLAYBOY: A co ze starą aktorską zasadą mówiącą, by nie grać z dziećmi lub zwierzętami, bo mogą cię przyćmić?
GALIFIANAKIS: Przeprowadziłem wiele rozmów z Sonnym na ten właśnie temat. Jest buldogiem francuskim, więc jego angielski nie jest zbyt dobry, jednak udało nam się osiągnąć kompromis.
6) PLAYBOY: Kiedyś stwierdziłeś, że zacząłeś odnosić większe sukcesy po tym jak przybrałeś na wadze. Naprawdę myślisz, że te dwie rzeczy mają jakikolwiek związek?
GALIFIANAKIS: Nie, po prostu starałem się zabłysnąć. Tęsknie za czasami, gdy byłem lżejszy. Chcę wrócić do tamtego stanu. Mam tak grube palce, że ledwie mogę pisać smsy .
7) PLAYBOY: Ile jeszcze musisz przybrać na wadze by zdobyć Oscara?
GALIFIANAKIS: Ja? Kilogram.
8) PLAYBOY: Broda stała się częścią twojego publicznego wizerunku. Co zainspirowało cię do tego, by w ogóle ją zapuścić?
GALIFIANAKIS: Mam znamię w kształcie znaku zapytania... Nie no, po prostu nie jestem aż takim lalusiem. Kąpię się często, ale jeżeli chodzi o czas spędzony przed lustrem to… Po prostu nie lubię luster. Staram się podcinać tę staruchę raz do roku. Ludzie robią tak wielkie halo z powodu mojej brody, że aż mnie to dziwi.
9) PLAYBOY: Twoje stand-upowe wcielenie ma wybuchowy temperament. Jesteś znany z tego, że potrafisz zwymyślać publiczność, atakując ją, gdy ci przerywa lub nie uważa. Jest to zainscenizowane, czy faktycznie jesteś w gorącej wodzie kąpany?
GALIFIANAKIS: Mam w sobie zdrową pogardę wobec grubiańskich ludzi. Zostałem dobrze wychowany, więc gdy ktoś nie szanuje ludzi go otaczających, zasługuje na bycie ośmieszonym w obecności tysiąca świadków. Nie jestem wybuchowy, ale szybkie popadanie w złość wydaje mi się całkiem zabawne i mam prawo je wykorzystywać w moich występach. Ale musi to być naturalne.
10) PLAYBOY: Do niedawna często żartowałeś z tego, jak jesteś nierozpoznawalny. Czy teraz, mając już parę filmowych hitów za pasem, cieszysz się z bycia osobą rozpoznawalną?
GALIFIANAKIS: Zupełnie mi się to nie podoba. Nie czuję się z tym dobrze. Niedawno byłem w pewnej wymyślnej hinduskiej restauracji na Manhattanie, gdzie dzieciaki po kryjomu robiły mi zdjęcia swoimi telefonami. Pokazałem im środkowy palec, a oni autentycznie sięprzestraszyli. Źle się z tym czułem. Starałem się być tylko zabawny, a skończyłem, raniąc ich uczucia. Potem podszedłem do nich i przeprosiłem.
11) PLAYBOY: Twoje nazwisko nie należy do najkrótszych. Czy kiedy dorastałeś, miałeś jakieś techniki mnemotechniczne, ułatwiające zapamiętanie jego pisowni?
GALIFIANAKIS: Tak. W Ulicy sezamkowej była taka piosenka pod tytułem „Piknik Biedronki”, gdzie liczono do 12. Moje nazwisko ma 12 liter, więc moja mama zamieniła liczby na litery. I takim oto sposobem będąc dziećmi, tego się uczyliśmy.
12) PLAYBOY: Dorastałeś w Wilkesboro, w Północnej Karolinie, którego populacja wynosi tylko parę tysięcy mieszkańców. Czy czułeś się jakbyś dorastał w Mayberry? (fikcyjne, stereotypowe miasteczko będące miejscem akcji sitcomu The Andy Griffith Show – przyp. tłum.)
GALIFIANAKIS: Cóż, pan, który gwizdał główny motyw The Andy Griffith Show raz zjawił się w mojej podstawówce. Gwizdał przez godzinę. Tylko i wyłącznie. Chodził do pracy bez żadnych narzędzi, walizek, czy stroju roboczego. Potrzebował jedynie swoich ust. Tak zarabiał na życie – gwiżdżąc. Pamiętam, jaki czułem wobec niego podziw. Miał na mnie naprawdę wielki wpływ.
13) PLAYBOY: Miałeś wiele wyjątkowych i dziwacznych prac. Od pomocnika kelnera w klubie ze striptizem po bycie nianią. Jeżeli kiedykolwiek zrezygnujesz z pracy komika, to do której z poprzednich prac najchętniej byś wrócił?
GALIFIANAKIS: Nie byłem dobry w żadnej z nich. Gardzę klubami ze striptizem, a bycie nianią bywa frustrujące, szczególnie gdy dzieciaki mogą zbić cię na kwaśne jabłko. Jeżeli kiedyś to wszystko się skończy, chciałbym napadać na pociągi. A na pewno się skończy.
14) PLAYBOY: Pracowałeś również jako kelner w restauracji drag queen. Jak się prezentujesz w sukni?
GALIFIANAKIS: Byłem jedynym facetem, który nie musiał przebierać się za kobietę. Jednak drag queens nie przepadali za mną. Zawsze uważałem, że sposób w jaki się ubierają jest taki ordynarny. Wydaje mi się, że drag queens często kpią z kobiet. Nigdy w życiu nie sądziłem, że to powiem, ale w końcu to zrobiłem.
15) PLAYBOY: W skeczach grasz czasami nauczyciela aktorstwa, Tairy’ego Greene’a, dającego swym studentom surrealistyczne i bezużyteczne rady. Jaka jest twoja najlepsza i najgorsza rada dla aspirujących komików?
GALIFIANAKIS: Jestem okropny w dawaniu rad. Parę dni temu powiedziałem komuś, że powinien zainwestować w firmę Von Dutch, która produkuje czapki „tirówki”. Mimo to, moja najlepsza rada to po prostu wychodź na scenę, najczęściej jak tylko możesz. A moją najgorszą radą jest to, byś zawsze się mnie słuchał.
16) PLAYBOY: Ochraniacz na genitalia, który nosiłeś w jednej z początkowych scen Kac Vegas uzyskał już status kultowy. Istnieje szansa, że wyląduje on kiedyś na aukcji na eBayu?
GALIFIANAKIS: EBay? Chyba miałeś na myśli instytut Smithsona (największy na świecie kompleks muzeów oraz ośrodków badawczych – przyp. tłum.). Nie wystawia się dzieł o historycznej wartości, jak ten ochraniacz, na aukcje na eBayu.. Nie, nie mam już tego ochraniacza. Wydaję mi się, że podarowałem go swojej stryjecznej babci na Boże Narodzenie.
17) PLAYBOY: Przez większość Kac Vegas nosiłeś malutkiego Bjorna w nosidełku, i od premiery filmu sprzedaż tychże produktów zanotowała ogromny skok. Jeśli mógłbyś zainspirować kolejny kulturowy lub konsumpcyjny trend, co by to było?
GALIFIANAKIS: Sufitowy wiatrak do samochodu.
18) PLAYBOY: Gdy prowadziłeś Saturday Night Live wspomniałeś w monologu, jak bardzo nienawidzisz brooklyńskich hipstersów. Ale ty sam jesteś w jakiś sensie uznawany za komika-hipstersa. Czy jesteś przepełniony samo-wstrętem?
GALIFIANAKIS: Nie jestem pewien kim są hipstersi, ale jeżeli jestem jednym z nich, to wiem, że ich nie lubię. Zawsze myślałem, że hipstersi to ludzie w wąskich jeansach, z funduszami powierniczymi i wątłymi ciałkami, którzy ciągle gadają o galeriach sztuki, o których w życiu nie słyszałem. Widuję ich w moim sąsiedztwie i są aż nazbyt cool. Spróbuj powiedzieć im „dzień dobry”... Kiedy ktoś na ulicy powie mi „dzień dobry”, kocham to.
19) PLAYBOY: Podczas swoich występów czasami akompaniujesz sobie na pianinie. Czy jest to twój wentyl bezpieczeństwa?
GALIFIANAKIS: Myślę, że pianino stało się takim wentylem, ale potem stało się czymś zbyt ograniczającym. Nie gram tak często jak kiedyś. Tak naprawdę nawet nie umiem grać na pianinie. Wymyślam to na poczekaniu.
20) PLAYBOY: Rzekomo nie znosisz technologii, w szczególności telefonów, ponieważ nie lubisz być zbyt łatwo osiągalny. Czy próbujesz się stać J. D. Salingerem komedii?
GALIFIANAKIS: Wiszę na telefonie praktycznie cały czas. Lecz w Północnej Karolinie, skąd pochodzę, od czasu do czasu nie ma zasięgu, a w domu nie mamy możliwości prowadzenia rozmów międzystanowych. To sprawia, że czujesz się wolny. Nigdy się na to nie odważę, lecz naprawdę bardzo bym chciał pozbyć się mojego komputera.
